Midwinter, ook wel Joel of midwinterzonnewende genoemd, vindt plaats op de kortste dag van het jaar. Toen het jaar nog verdeeld werd in twee, namelijk zomer en winter, viel dit feest in het midden van de winterperiode. Aldus ‘midwinter’. Dit feest markeert de stilstand van de zon en tegelijkertijd het keerpunt. De dagen worden weer langer en de zon wendt zich (‘midwinterzonnewende’).
Nu wordt dit feest vaak op één dag gevierd, maar vroeger was dit anders. Midwinter omvatte 13 heilige nachten, en het begon bij de kortste dag. Deze heilige 13 is nog steeds terug te vinden tot op de dag van vandaag. Op de eerste zondag na 1 januari vieren we Driekoningen. Tussen Driekoningen en midwinter vallen exact 13 dagen.
Tijdens deze donkere tijd stond het herdenken van de voorouders centraal. Joel werd gezien als een overgangsperiode waarbij de grenzen vervaagden. Men geloofde dat de negen werelden dichter bij elkaar kwamen en contact met overledenen mogelijk werd. De Wilde Jacht sluit hier bij aan. De Wilde Jacht is een stoet van terugkerende doden, geleid door figuren zoals Wodan, maar ook Vrouw Holle of Perchta. De verschijning van de Wilde Jacht symboliseert de chaos, het omkeren van de huidige orde en het vernietigen van het oude. Er kan immers geen nieuwe boom bloeien waar er al een staat: om het nieuwe te verwelkomen moet het oude wijken. De Wilde Jacht had zeker geen kwaad of eng beeld. Zij vertegenwoordigden vruchtbaarheid, bescherming en de natuurlijke cyclus van leven en dood.
Rituelen waren zeer belangrijk tijdens midwinter. Er werd een joelblok verbrand, vaak een stuk eikenhout. De as die hieruit ontstond werd over de akkers gegooid om de vruchtbaarheid te stimuleren. Hierbij zien we opnieuw de cyclus wederkeren: om iets nieuw te laten ontstaan moet het oude vergaan.
Het vereren van de voorouders stond het meest centraal tijdens de maaltijd. Hierbij vindt het vooroudergelag plaats: ook zij worden uitgenodigd om deel te nemen aan de tafel. Er wordt voedsel en drank voor hen achtergelaten, de hele nacht lang. Dit is zeker geen rouwmoment. Deze heilige maaltijd werd gezien als een levend contact en de voorouders worden geëerd als een actief deel van de gemeenschap. Zij zijn de hoeders van traditie, dragen mee aan de vruchtbaarheid met de verbranding van het joelblok, bieden bescherming met de Wilde Jacht en brengen het jaarwiel terug op gang.